Επιμέλεια: Έλενα Μάνθου, MSc, Yποψήφια PhD, Ειδικευόμενη Ιατρός Παθολογικής Ογκολογίας
Sul HH, Ahmad S, Danpanichkul P, Mantovani A, Souza M, Petrov MS
Curr Obes Rep 2026 May 21;15(1):40
DOI: 10.1007/s13679-026-00718-3
PMID: 42162527; PMCID: PMC13190432
Υπόβαθρο & Σκοπός: Αυξανόμενα δεδομένα υποστηρίζουν τον ρόλο της αυξημένης ενδοπαγκρεατικής εναπόθεσης λίπους (IPFD – παγκρεατική στεάτωση) στην παθογένεια του Σακχαρώδη Διαβήτη Τύπου 2 (ΣΔ2). Ο σκοπός αυτής της συστηματικής ανασκόπησης και μετα-ανάλυσης είναι η ποσοτική αξιολόγηση του ενδοπαγκρεατικού λίπους (όπως μετράται μέσω Μαγνητικής Τομογραφίας – MRI) σε άτομα με ΣΔ2 σε σύγκριση με μη διαβητικούς, καθώς και η διερεύνηση του ρόλου του Δείκτη Μάζας Σώματος (BMI) και άλλων παραγόντων.
Μεθοδολογία & Αποτελέσματα: Οι ερευνητές ανέλυσαν 30 μελέτες παρατήρησης με συνολικά 3.980 συμμετέχοντες. Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι τα άτομα με ΣΔ2 παρουσιάζουν σημαντικά υψηλότερα επίπεδα ενδοπαγκρεατικού λίπους σε σύγκριση με την ομάδα ελέγχου (μη διαβητικούς) (SMD 1.13, 95% CI 0.74-1.51). Σε πολυπαραγοντικά μοντέλα, ο δείκτης μάζας σώματος (BMI) αποτέλεσε τη μόνη σταθερή ρυθμιστική μεταβλητή. Ωστόσο, η περίσσεια παγκρεατικού λίπους στους διαβητικούς παρέμεινε στατιστικά σημαντική ακόμη και μετά την προσαρμογή (adjustment) για το BMI, το λίπος του ήπατος (LFC) και την ηλικία (intercept=0.797, p=0.010, false discovery rate-adjusted p=0.018).
Συμπεράσματα & Κλινικές Προεκτάσεις: Ο ΣΔ2 συνδέεται ισχυρά με σημαντικά υψηλότερο ενδοπαγκρεατικό λίπος, ανεξάρτητα από το συνολικό σωματικό βάρος, την ηλικία ή τη λιπώδη διήθηση του ήπατος. Παρόλο που η μελέτη δεν μπορεί να αποδείξει άμεση αιτιώδη σχέση, τα ευρήματα υποστηρίζουν ισχυρά την υπόθεση ότι η εναπόθεση λίπους στο πάγκρεας (IPFD) εμπλέκεται άμεσα στον υποκείμενο μηχανισμό εμφάνισης του ΣΔ2. Αυτό καθιστά το παγκρεατικό λίπος ένα πιθανό μεταβολικό «σημάδι κατατεθέν» (metabolic hallmark), το οποίο έχει σημαντικές προεκτάσεις τόσο για τη διαστρωμάτωση του κινδύνου των ασθενών όσο και για τη μελλοντική θεραπευτική στόχευση.
