Επιμέλεια: Κόρακας Εμμανουήλ
Επιμελητής Β΄ Παθολογίας, Β΄ Προπαιδευτική Παθολογική Κλινική, Π.Γ.Ν. «ΑΤΤΙΚΟΝ», Αθήνα. Senior Clinical Fellow in Diabetes and Endocrinology, University College London Hospital, London.
Park, Chan Mi et al. “Sodium-Glucose Cotransporter 2 Inhibitors, Glucagon-Like Peptide 1 Receptor Agonists, and Frailty Progression in Older Adults With Type 2 Diabetes.” Diabetes care vol. 49,1 (2026): 147-151.
ΣΚΟΠΟΣ
Οι ηλικιωμένοι με σακχαρώδη διαβήτη τύπου 2 διατρέχουν υψηλό κίνδυνο εμφάνισης ευθραυστότητας (frailty). Οι επιδράσεις των αγωνιστών του υποδοχέα του γλυκαγονόμορφου πεπτιδίου-1 (GLP-1RAs) και των αναστολέων του συμμεταφορέα νατρίου–γλυκόζης 2 (SGLT-2is) στην ευθραυστότητα παραμένουν ασαφείς.
ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΟΙ ΕΡΕΥΝΑΣ
Χρησιμοποιώντας ένα τυχαίο δείγμα 7% των δεδομένων Medicare, συγκρίθηκαν νέοι χρήστες αναστολέων της διπεπτιδυλοπεπτιδάσης-4 (DPP-4is), GLP-1RAs, SGLT-2is και σουλφονυλουριών ως προς την εξέλιξη της ευθραυστότητας σε διάστημα 1 έτους, όπως αυτή μετρήθηκε με έναν δείκτη ευθραυστότητας βασισμένο σε δεδομένα αποζημιώσεων (claims-based frailty index, CFI) (εύρος: 0–1· υψηλότερες τιμές υποδηλώνουν μεγαλύτερη ευθραυστότητα). Πραγματοποιήθηκαν αναλύσεις διαμεσολάβησης (mediation analyses) για να εκτιμηθεί κατά πόσο τα καρδιαγγειακά ή τα συμβάματα ασφάλειας εξηγούν τις διαφορές στην εξέλιξη της ευθραυστότητας.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ
Σε σύγκριση με τους χρήστες DPP-4i, η μέση μεταβολή του CFI (95% διάστημα εμπιστοσύνης [ΔΕ]) ήταν σημαντικά χαμηλότερη στους χρήστες GLP-1RA (−0,007 [−0,011 έως −0,004]) και SGLT-2i (−0,005 [−0,008 έως −0,002]), ενώ δεν παρατηρήθηκε διαφορά στους χρήστες σουλφονυλουριών. Οι συσχετίσεις αυτές διαμεσολαβούνταν σε ελάχιστο βαθμό από καρδιαγγειακά ή συμβάματα ασφάλειας.
ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ
Οι GLP-1RAs και οι SGLT-2is ενδέχεται να επιβραδύνουν την εξέλιξη της ευθραυστότητας μέσω μηχανισμών ανεξάρτητων από τα καρδιαγγειακά οφέλη. Μελλοντικές κλινικές δοκιμές θα πρέπει να επιβεβαιώσουν αυτά τα προκαταρκτικά ευρήματα.